🌸🌸

De volgende stap

Soms voelt het alsof alles even helemaal stil staat. Alsof je in een wachtruimte zit waar niemand vertelt hoe lang het nog gaat duren. Maar eindelijk lijkt er weer een beetje beweging in alles te komen, en dat geeft toch weer hoop.

Op 26 november 2025 had ik een afspraak in het ziekenhuis om de mogelijkheden voor een operatie te bespreken. Dat gesprek was echt heel open en fijn. We hebben uitgebreid gekeken naar wat mijn wensen waren en welke mogelijkheden er waren. Voor mij was eigenlijk één ding het belangrijkst: de rotatie van mijn benen rechtzetten.

Daar keek ik ergens heel erg naar uit, omdat ik hoopte dat dat veel verschil zou maken. Op 27 januari kreeg ik hierover telefonisch de uitslag. Helaas bleek dat juist de operatie die ik het liefst wilde, te veel risico’s met zich mee zou brengen. De kans op veel spierzwakte was groot en daarom vonden ze het geen verstandige keuze.

Die uitslag kwam best hard binnen. Ik baalde er echt enorm van. Je hebt toch hoop opgebouwd in je hoofd en dan krijg je ineens te horen dat het waarschijnlijk niet gaat gebeuren.

Gelukkig was er wel nog een andere mogelijkheid. Ze konden namelijk wél iets doen aan mijn voeten: een operatie voor mijn hallux valgus, het botje bij mijn grote teen. Natuurlijk was dat niet helemaal de operatie waar ik op hoopte, maar ik was wel blij dat er in ieder geval iets mogelijk was om de pijn in mijn voeten te verminderen.

Eigenlijk zou deze uitslag meteen doorgestuurd worden naar Sint Maartenskliniek, zodat het traject verder kon. Alleen wilde het Radboudumc nog iets aanpassen in de brief… en daarna bleef die brief dus gewoon liggen. En liggen. En liggen.

Op een gegeven moment begon het allemaal wel héél lang te duren. Sinds het telefoongesprek hoorde ik eigenlijk niks meer, terwijl je juist zit te wachten op duidelijkheid en vervolgstappen. Dat was best frustrerend.

Uiteindelijk ben ik zelf gaan bellen en navragen. Achteraf ben ik echt blij dat ik er zelf zo bovenop heb gezeten. Soms merk je toch dat je zelf alert moet blijven, anders kan iets zomaar blijven liggen zonder dat je het doorhebt.

Na contact met het Radboud is mijn brief gelukkig met spoed doorgestuurd naar Sint Maartenskliniek. En eindelijk… kwam er weer beweging in het hele traject.

Op 30 april 2026 kregen we eindelijk een mailtje van Sint Maartenskliniek. Echt zo’n moment van: “het mocht ook wel eens.” Want ondertussen voelde het alsof we al maanden aan het wachten waren.

En nu staat eindelijk de volgende stap gepland.

Op 25 juni 2026 heb ik mijn allereerste afspraak bij Sint Maartenskliniek. Waarschijnlijk gaan we daar meer bespreken over de operatie, het herstel en hoe het hele traject eruit gaat zien. Hopelijk krijgen we dan eindelijk wat meer duidelijkheid en kunnen we echt vooruit gaan kijken.

Het heeft lang geduurd voordat we op dit punt zijn gekomen… poeh poeh 

Maar goed, er zit eindelijk weer beweging in en dat voelt toch wel heel fijn.