Over mij

Hee allemaal! 👋🏻
Ik ben Joy, 18 jaar, en als ik het zelf mag zeggen: een spontane, lieve meid die openstaat voor iedereen en alles.

Momenteel zit ik in leerjaar 2 van de opleiding pedagogisch werker, BOL niveau 4. Ik ben dol op kids 👶🏼 en ik heb verschillende oppasadresjes waar ik altijd met plezier naartoe ga. Die kleine hummeltjes toveren een lach op mijn gezicht, zelfs als ik een slechte dag heb.

Naast mijn opleiding, sport ik en doe ik graag groepslessen in de sportschool. In het weekend wandel ik vaak met mijn vriendinnen of alleen ontspannen met Adele in mijn oren.

Je kunt me in het weekend vinden in de bediening bij de Woeste Polder 9 🍴 of ’s avonds in de kroeg voor een feestje en een wijntje. Kortom: ik ben een bezig bijtje dat geniet van het leven!

Maar er zijn genoeg dingen waar ik tegen aan bots.. Achter mijn lach zit namelijk een verhaal. Het gaat niet altijd makkelijk en ik loop regelmatig tegen obstakels aan.

Ik heb een moeilijke periode gehad. Op school zakte ik voor VMBO-GT en in die tijd worstelde ik veel met mijn aandoening. Mensen keken me vaak raar aan, wat me erg raakte en ik lastig vond om te accepteren. Dit was zelfs mijn hulpvraag toen ik in 2023 bij de psycholoog kwam toen we even geen uitgangspunt konden vinden. Ik hield een masker op, en wilde me niet laten kennen. Op school was ik altijd aanwezig, bij Terspegelt werkte ik hele dagen in de vakantie van 12:00 tot 23:00 met een halfuurtje pauze.. Hier vermaakte ik me, omdat terspegelt mijn veilige plek was, en thuis hield ik veel voor mezelf. Ik was bang dat mijn ouders te bezorgd zouden worden, dus stopte ik mijn gevoelens weg.

Gelukkig kreeg ik steun van mijn mentor Inge, die me overal mee hielp — zelfs met hoe ik alles moest gaan vertellen aan papa en mama. Mijn leidinggevende bij Terspegelt merkte op dat het niet goed ging. En heeft mij daarin heel erg geholpen, want ook al ging het niet en had ik mijn masker op en voelde ik me k*t.. Toch bleef ik doorgaan en mijn best doen, om mijn verdriet te verbergen: alles inleveren, nooit zomaar ziekmelden, altijd knokken dat was wat ik moest van mezelf... Ik maakte mezelf moe.

Door de stemmetjes in mijn hoofd die zeiden of ik het wel kon? Dat spookte der al die tijd door mijn hoofd, dat ik beter mijn best moet doen anders zou ik het niet halen dacht ik, maar diep van binnen wist ik dat ik sterker was dan ik dacht. Door alle complimenten die ik kreeg van de docenten en hulp van psychloog.
En ondanks alles wat er speelde lukte het me toch: ik slaagde in 2024 voor mijn VMBO-K. Diploma. Zelfs cum laude, dat was nog eens een extra opsteker.

Nu studeer ik met volle passie en probeer ik elke dag mijn best te doen want geloof me die ups en downs blijven er altijd bij dat hoort nou eenmaal bij het leven..

Vanuit mij zou ik jullie dit willen meegeven..
kijk verder dan een lach. Achter ieder gezicht kan een verhaal schuilgaan. Wees begripvol, oordeel niet te snel en bied een luisterend oor. Soms is dat alles wat iemand nodig heeft. ❤️

Liefs Joy